Naaimachines

Gepubliceerd op 17 juni 2020 om 22:37

Er zijn mensen, naar mijn mening voornamelijk mannen, die verliefd worden of zijn op hun auto. Die de auto met liefde behandelen, onderhouden en koesteren. Die er zo passievol over praten, dat als je niet beter zou weten, dat je zou denken dat ze het over hun partner hebben. Herken je dat? Dat heb ik dus met mijn naaimachine. I love it. 

En net als de echte liefdes in mijn leven, was het niet meteen bij de eerste machine raak. 

Zo kocht ik ooit in een soort van opwelling een naaimachine bij het kruidvat. Serieus. Nu we toch in metaforen bezig zijn, dat is net zoiets als een auto aanschaffen bij Bijenkorf. Het slaat dus helemaal nergens op. Maar goed, ik wist er niets van af, ik wilde enkel en alleen naaien. Ik kocht een Toyota (ha! Daar komt die metafoor vandaan.. Heel treffend zie ik nu :-) ), en naaide er zo af en toe op los. Het naaien was frustrerend. Het begon al met het spoeltje opwinden. Daar had ik geen netstroom, maar batterijen voor nodig.. Waarom?? Vervolgens moest ik de onderdraad ophalen, een haast onmogelijke opgave. En als ik dan eindelijk alles gereed had om daadwerkelijk aan de slag te gaan, dan liep hij óf vast, óf de draadspanning was niet goed, óf hij honktebonkte zo erg om door de stof heen te komen dat het leek of er een goederentrein door het huis denderde. Geen succes dus. En zo belandde die kruidvatnaaimachine in de vergetelhoek. 

Totdat ik met een vriendin naar een stoffenwinkel ging. Geheel toevallig. Ik ging mee om dat zij iets moest hebben. Ik kwam daar binnen en was op slag verliefd. En om een lang verhaal kort te maken... Ik kocht zoveel stof, allemaal tricot en dat bleek een drama met die ellendige goedkope naaimachine. 

Dus op naar de naaimachinewinkel. Ik kwam alleen niet thuis met een naaimachine, maar wel met een hele fijne Bernina 700D lockmachine 😍😍😍. Want: "Dat naait zo lekker weg op een avondje", aldus de verkoper. 

Na een week ( I know, een beetje decadent), moest er toch echt een fatsoenlijke naaimachine naast. Het werd een mooie Brother Innovis, maar echt vrienden kon ik er niet mee worden. Binnen drie maanden heb ik hem dan ook kosteloos  in geruild (topservice daar bij Godefroy naamachines in Oosterhout) en was ik de trotse eigenaar van een Pfaff Expression 3.5. Een geweldige machine waar ik uren en uren op het genaaid. 

Maar ja, ik viel uiteindelijk toch op een ander, zo gaat dat met een van je eerste liefdes denk ik. Ik zag per ongeluk op facebook de Bernette B79 en was op slag verliefd. Ik was niet eens op zoek!! Het is niet alleen een zeer uitgebreide en veelzijdige naaimachine, het is zelfs ook een borduurmachine van topkwaliteit! Gelukkig herkende mijn man mijn opbloeiende liefde en kon ik wederom naar (dezelfde) naaimachinewinkel om voor de derde keer in drie jaar mijn machine in te ruilen. En het klinkt echt heel erg soft en vreemd, maar ik heb daadwerkelijk echt afscheid genomen van mijn lieve Pfaff. Een beetje a la Mari Kondo. Ik heb hem bedankt voor al zijn mooie momenten en creatieve uitspattingen die we samen hebben gehad. Ik heb hem geaaid (Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij bijzonder..) en ben toen dapper met mijn Bernette de winkel uitgelopen. 

En sindsdien zit ik meer achter mijn machine dan ooit. Ik heb het borduren ontdekt, ik geniet van het geluid en ik kwijl op het naaivoetje dat automatisch omhoog en omlaag gaat als ik met mijn hiel op het pedaal trap. Echt bizar. Maar zo handig en leuk. 

Probleem is alleen wel dat ik té veel wil op dit moment. Ik wil naaien, borduren, patroontjes maken, quilten en nog zoveel meer.....  Ik zie het maar als luxe probleem. 

Nu roept het huishouden, de tv en de was. En o ja, de kinderen. Ook dat nog πŸ˜‰.

Dus tot binnenkort, ik ben zelf ook heel benieuwd waar ik het dan over kan en zal hebben... 

 

Groet!

 

 

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Mylène
9 maanden geleden

Wauw van deze blog heb ik zowel in een deuk gelegen als enorm veel herkend! Voor mij dus ook bye bye Toyota! Ben benieuwd naar je volgende blog!